Als vierjarig jongetje liep ik met mijn vader langs het Mohamed V-ziekenhuis in Al Hoceima. Buiten zaten en lagen mensen op de grond. Ik vroeg mijn vader of het daklozen waren. Hij legde mij uit dat het mensen waren die weinig hadden en wachtten op medische zorg. Dat beeld is me altijd bijgebleven. Misschien is daar, zonder dat ik het wist, iets begonnen.
Later werd ik chirurg. Ik wilde mensen helpen, maar hield ook altijd van werken met mijn handen: iets wat kapot is proberen te herstellen. Misschien had ik net zo goed timmerman kunnen worden, ware het niet dat ik mij bewust was van de kansen die ik kreeg en die mijn vader nooit had gehad.
Jaren later keerde ik als chirurg terug naar Marokko. Niet meer als het jongetje aan de hand van zijn vader, maar als iemand die daadwerkelijk iets kon betekenen. Met mijn eigen handen.